این روزا ی دلشوره عجیبی دارم

نمیفهمم از کجا میاد و برای چی

دائما اضطراب یچیزی و دارم ک نمیدونم حتی چیه

برای کوچکترین مسائل فکری میشم و انقد بالا پایینش میکنم ک خودم کلافه میشم

حساس تر و زودرنج تر از قبل شدم

انگار همه تلاشام برای زودرنج نبودن داره برعکس عمل می‌کنه

از همه آدما ناامیدم

از زندگی انگار ناامیدم ...

خدا : با شغلت حال میکنی؟ بیاااا

بخشمون سوانح و پشتیبان اورژانسه و دارن شیفتای بحران برامون می‌چینن . همه اف و مرخصیام لغو

حقیقتا گرخیدم

کاش ب حرف اون بنده خدا گوش میکردم و بله رو میدادم اونجا ک گف زن جاش تو این محیطای خشن نیست ، باید بشینه خونه و ملکه باشه

میشستی مَلَکِگیتو میکردی خب زن

پ.ن: کاش زودتر بگذره این روزا ، ب خیرم بگذره ...